สิทธารถ (Hermann Hesse's Siddhartha)

" ... สิทธารถะ - เธอได้ยินไหม" วาสุเทพมองดูอยู่โดยไม่พูดไม่จา มองดูอยู่เช่นนั้นเป็นเชิงถาม สิทธารถะก็ผงกศีรษะรับ

"ฟังให้จงดีนะ สิทธารถะ" วาสุเทพกระซิบแผ่วเบา

สิทธารถะพยายามสดับฟังอย่างตั้งใจ ภาพของบิดาเธอ ภาพของตัวเอง และภาพของลูกชายเธอต่างก็ไหลเลื่อนเคลื่อนไปตามทิศทางของแต่ละบุคคล ภาพของกมลาก็เช่นเดียวกัน ปรากฏขึ้นมา .. แล้วก็เคลื่อนไป ครั้นแล้วก็มีภาพของโควินทะและบุคคลอื่น ๆ โผล่ขึ้นมาแล้วก็ผ่านไป ภาพของบุคคลทั้งหลายเหล่านี้ กลายเป็นส่วนหนึ่งของแม่น้ำ แม่น้ำคือจุดหมายปลายทางของบุคคลทั้งหลายเหล่านี้ ผู้ซึ่งคร่ำครวญปรารถนาและระทมทุกข์ สำเนียงของแม่น้ำก็เช่นเดียวกัน เต็มไปด้วยการคร่ำครวญหวนไห้ เต็มไปด้วยความชอกช้ำระกำใจ เต็มไปด้วยความต้องการที่ไม่รู้จักอิ่มจักพอ แม่น้ำได้ไหลไปสู่จุดหมายปลายทางดังว่านี้ สิทธารถะเห็นแม่น้ำไหลรุดอย่างเร่งรีบ แม่น้ำอันประกอบด้วยตัวเธอ วงศาคณาญาติและบุคคลต่าง ๆ ที่เคยพบเห็นมา ระลอกคลื่นและสายน้ำเร่งรีบเพื่อจะไปยังที่หมายปลายทาง ไปยังที่หมายหลายแห่ง ไปยังน้ำตก ไปยังทะเล ไปยังกระแสคลื่น ไปยังมหาสมุทร แล้วก็ไปถึงที่หมายทุก ๆ แห่งอันไม่มีวันสิ้นสุด ..."